تخیّلات خزان‌زده یک برگ بید

دلم ميخواست !

برگ بيد — Sat, 05 Jul 2008 01:15:00 GMT

- دلم مي‌خواست يک کار خوب پيدا شود که حداقل اين تابستان را بي کار نمانيم! با وجود اين همه تلاش جمعي، مطمئنم اين رياضي و فيزيک لعنتي تابستان ارائه نميشود...

- دلم مي‌خواست کتاب بخوانم! چقدر دلم براي يک مطالعهء بي وقفه تنگ شده است. وقتش را ندارم، حيف!

- دلم مي‌خواست باز فرصتي کوتاه دست دهد و زبانم را تقويت کنم. کم کم خيلي از واژه‌ها دارد از ذهنم پاک مي‌شود.

- دلم مي‌خواست چند روز چنان سرم خلوت شود که بار و بنديلم را ببندم و يک سفر بروم قم! هرچند هرچه بيشتر با اين قمي‌ها آشنا شديم کمتر طعم معرفتشان را چشيديم اما چه کنيم ديگر؟ دل است و گاهي بدجور براي رفقا تنگ مي‌شود...

- دلم مي‌خواست مي‌توانستم بيشتر به بابا کمک کنم. کاري از دست من بر نمي‌آيد. چه کنم؟...

- دلم مي‌خواست آنقدر قدرت داشتم که مي‌توانستم خرخرهء بعضي‌ها بجوم! همه‌ء اين‌ها که دور و برم ريخته‌اند و دارند به من «ظلم» مي‌کنند و فکر مي‌کنند من نمي‌فهمم! حرمتشان را دارم، اگر حرمتي باقي گذاشته باشند...

- دلم مي‌خواست آنقدر پر رو بودم که مستقيما به بعضي‌ها بگويم چقدر حالم از نوشته‌هايت به هم مي‌خورد! پر رو نيستم! خدا از اول ما را خجالتي آفريد!

- دلم مي‌خواست امشب از وقايع اين چند روزه بنويسم؛ مهمترينش اين بود که خانواده رفتند قم و تهران و حميد را با خودشان آوردند. اما چه کنيم ديگر؟ دل است و گاهي اينگونه آدم را به بيراهه مي‌کشد!

- دلم مي‌خواست باز هر شب روزنامه بخوانم. مثل قديم‌ها که اگر يک شب نمي‌خواندم، روزنامهء خونم پايين مي‌آمد! اما چه مي‌شود کرد؟ از عالم سياست هم خيري نديديم. حالم از همه‌شان به هم مي‌خورد. خيلي کثيفند، خيلي... خدا اين نظام را از لوث وجودشان پاک گرداند. آمين!

- دلم مي‌خواست يک ديدار خصوصي با آقا فراهم شود تا حداقل خوابم را برايشان بگويم! خوابي که اگر تعبير شود، عاقبتش چه زيبا خواهد بود براي من... و براي حميد.

- دلم مي‌خواست باباجان زنده بود و مثل قديم‌ها تکيه مي‌داد به ديوار و با همان شور و هيجان هميشگي برايم قصه مي‌گفت؛ قصهء يوسف و زليخا...

- دلم مي‌خواست بيشتر وبلاگ بخوانم، کامنت بگذارم، در مباحث وبلاگي شرکت کنم! اين يکي را وقتش را دارم اما خودم را کنار مي‌کشم! هر بار که صفحهء بعضي وبلاگ‌ها را باز مي‌کنم به خودم مي‌گويم اين همه مطالبش را خوانديم و نظرات کارشناسيمان را هم ازش دريغ نکرديم، اما اين همه مدت اين يارو چه گلي به سر ما زد که حالا بخواهد بزند؟ اصلا اين همه مدت وبلاگ نويسي چه سودي براي ما داشت که از اين به بعد بخواهد داشته باشد؟!

- دلم مي‌خواست وقتي يارو داشت مي‌گفت چرا مثل اين بچه سوسول‌ها در وبلاگت مطالب عاشقانه مي‌نويسي، تمام نيرويم را در مشتم جمع کنم و آنچنان به پوزش بکوبم که بفهمد فرق عشق را با عشق...

- دلم مي‌خواست اين يارو سرمان کلاه نمي‌گذاشت و پولمان تمام نمي‌شد و خانه‌مان را مي‌ساختيم. دلم يک زندگيِ آسوده مي‌خواهد. با اين اوضاع يعني مي‌شود؟...

- دلم مي‌خواست يک روضهء مشتيِ حضرت زهرا از حاج احمد بگذارم و بنشينم زار زار گريه کنم. چقدر سي دي مداحي دارم! چقدر وقت ندارم باز ببينمشان!

- دلم مي‌خواست يک گلخانه پرورش گل رز داشتم. يا حداقل يک گلفروشي ساده! مثل بهشت است آنجا. هيچ وقت خاطره گلخانه را فراموش نمي‌کنم! نمي‌دانم چرا تا پايم را گذاشتم داخل و آن نسيم دل انگيز و خوشبوي گلخانه خورد توي صورتم مدام آيه‌هاي بهشت زير زبانم زمزمه ميشد؟!

- دلم مي‌خواست مثل گذشته‌هاي خيلي خيلي نزديک، باز بروم زير پل خواجو بنشينم و به آروزهايي فکر کنم که گرچه به ظاهر محال‌اند اما چه بسا دست يافتني...

- دلم مي‌خواست باز صورتم را روي صورت نازنينش بگذارم و مدام ببوسمش! راستي چرا من هيچ‌گاه از بوسيدنش سير نمي‌شوم؟!

- دلم مي‌خواست واژه‌هاي تازه‌تري براي ابراز محبتم بيابم. هرچند واژه‌ها تکراري شده‌اند اما بار معنائيشان روز به روز در حال افزايش است...

- دلم مي‌خواست امشب بيشتر بنويسم. کافي است. نمي‌شود اينقدر دل را لوس کرد! هرچه دلم بيشتر بخواهد، دردسرش بيشتر خواهد بود...

- دلم مي‌خواست حداقل اين درخواست‌هاي دلم را بر اساس اولويتشان بنويسم، نگاهشان کردم، ديدم نمي‌شود. بگذار همانگونه که دلم خواسته و به مغزم خطور کرده و مغزم هم به انگشتانم دستور داده تا کليدهاي کيبورد را بفشارند؛ همانگونه ثبت شوند...

- همهء اين‌ها را دلم مي‌خواست و مي‌دانم که اکثرش را نشد و نمي‌شود... دل است ديگر، بنا نيست هرچه که دل خواست همان بشود...

در خلوت خيال:

دلم مي‌خواست امشب به خلوت خيالم پا نگذارم، حميد وارد اتاقم شد و گفت: « ماه رجب شروع شد، امشب اين شعر را در وبلاگت بنويس!»

نگويمت که همه سال مي پرستي کن ... سه ماه مي خور و نه ماه پارسا مي‌باش!

خدايا! به حق اين شب عزيز و به حق اين ماه‌هاي عزيز و به حق مولود عزيز امروز و به حق همه مواليد عزيز اين ماه‌ها، توفيقمون بده امسال بيشتر از سالهاي پيش از اين ماه‌هاي پيش رو کسب فيض کنيم...

عباس پاليزدار !

برگ بيد — Mon, 30 Jun 2008 02:57:00 GMT

- خبري نيست! ما هنوز هستيم و الحمدلله خوبيم!

- روز تولدمان هم گذشت! هيچ گاه روز تولدم را دوست نداشته‌ام! امسال که يعني بايد دوستش مي‌داشتم هم دعوا شد! عجب دعوايي! حتي نشد بروم منزل دوستان که آن‌همه زحمت کشيده‌بودند و برايم تدارک ديده بودند!

- کامپيوترمان خراب شده است! نيم ساعت طول مي‌کشد تايک فايل ساده را باز کند! هر موقع درست شد جواب کامنتها را مي‌دهيم. همين متن چند خطي را هم به زور هُل داديم روي خط!

- مملکت حمار اندر حمار شده است! يکي سهم کوچکي از چيزي يا جايي مي‌خواسته به او نداده‌اند، حال يارو راه افتاده و شهر به شهر پته‌ي آقايان را ريخته روي آب! خوب شد که دو تا شهر بيشتر نرفته، دستگيرش کردند و انداختندش زندان! وگرنه معلوم نبود اگر مي‌خواست همه‌ي آن 123 پرونده را براي ملت بخواند چه مي‌شد! جالب اينجاست که هيچ کس به ياري اين بنده‌خدا بر نخواسته است! همه جا و همه کس او را تکذيب کرده و از خود رانده‌اند! گويي يارو همين ديروز از شکم ننه‌اش در آمده و اين همه پرونده را هم از آن دنيا با خودش آورده است! جالب تر اينجاست که انگار نه انگار! آقايان اصلا آب هم در دلشان تکان نمي‌خورد! اصلا گويي اين يارو را ... خودشان هم حساب نمي‌کنند! به خدا عجب مملکت خوبي داريم‌ها! يارو يکماه پيش سخنراني مي‌کند، هيچ کس اهميتي نمي‌دهد، بعد از يکماه که فيلمش کم کم پخش مي‌شود يک شبه مي‌گيرند به جرم اختلال در امنيت ملي مي‌اندازندش زندان! بيچاره! دلم برايش مي‌سوزد! نمي‌دانم فکر کجارا کرده بود که دست به اين اقدام انتحاري زده بود! اما مطمئنا براي رضاي خدا و احياي عدالت علوي که چنين نکرده و گرنه چه معني دارد در مملکت آقا امام زمان با کسي که نداي عدالت سر دهد اينگونه برخورد کنند؟! (عجب! قدرت خدا را مي‌بيني؟ راست مي‌گويند تا نباشد چيزکي مردم نگويند چيزها! 4 سال پيش آقاي احمدي مي‌گفت که آن‌معدن سنگ معروف شيراز مال حاج آقا ... است و ما به او گفتيم برو ... نگو مؤمن! اين آقا هر دوهفته در ميان نماز جمعه مي‌خواند، او را چه به معدن سنگ؟! حتي ياسر هم که پارسال رفته بود شمال گفت که حاج آقا ... در ويلاي کناري ما سکني گزيده بود و چگونه خوش مي‌گذراند اما ما باز به او هم گفتيم ... نگو مؤمن!) {در جاي خالي کلمهء چرت و پرت را بگذاريد!}

- بي خيال اين بحثهاي سياسي! اصلا ما را چه به سياست؟ همين که فردا امتحان داريم و هنوز يک کلمه نخوانده‌ايم و تا ساعت 2 نصف شب نشسته‌ايم فوتبال تماشا مي‌کنيم، خودش کار حضرت فيل است! اصلا همين که آلمان باخت و اسپانيا برد ما را بس!

چند کلمه خودماني:

پايان نگري نيمي از معيشت است. «حضرت محمد(ص)»

در خلوت خيال:

هر که اول بنگرد پايان کار ... اندر آخر او نگردد شرمسار

پ.ن: اين روزها همه دنبال اين يارو مي‌گردند! گفتيم بگذار عنوان رااسم او انتخاب کنيم بلکه اين وبلاگ گمنام ما هم در گوگل اسم و رسمي بيابد! آقايان فکر کرده‌اند فقط خودشان بلدند از آب گل آلود ماهي بگيرند؟! نخير ما هم بلديم!!!

من خيلي خرم!

برگ بيد — Thu, 26 Jun 2008 02:56:00 GMT

- پياده روي خوبي بود. هرچند اميدوار بودم شروع خوبي باشه، اما انگار دوامي نداشت!

- تجربه ثابت کرده که اگر براي امتحاني 10 روز هم وقت بگذارند، من فقط روز آخر مطالعه مي‌کنم!

- باز دوباره بحث يه جا رفتن شد و اينجوري به آدم ميگيد؟ مگه من از ديروز به شماها اطلاع ندادم که برنامه امروز چيه؟ پس اولا نميشد زودتر بگيد برنامه‌تون چيه؟ ثانيا شما که ميدونيد برنامه ما چيه و چقدر از وقت ما رو ميگيره چه جوري و بر حسب چه حساب کتابي واسه خودتون برنامه ميريزيد؟ ثالثا: شما که داريد ميبينيد چه جورياست، پس اين همه اصرار واسه چيه؟! (اگه اشتباه ميگم، بگو اشتباه ميگي)

- 20 روزه دارم در اين مورد باهاش مشورت مي‌کنم، حالا دم آخري همه چيز يادش رفته. خوبه هميشه گفته‌ام قبلا همه چيز بايد هماهنگ باشه!

- شما خودتون گليد!

- اگه ميگم شيريني نخور، نمک نخور، روغن نخور، اولا فقط به خاطر سلامتي خودته، ثانيا به خاطر اينه که کم کم بايد رژيم غذاييتو تغيير بدي. (فکر مي‌کنم اين حق راداشته باشم که بهت بگم چي بخور چي نخور! به عبارت بهتر فکر مي‌کنم اين حق راداشته باشم که بخوام هرچي من دوست دارم تو هم بخوري و هر چي من بدم مياد تو هم نخوري!!!)

- وقتي مي‌گم بخور، بخور! من يه چيزي مي‌دونم که ميگم بخور! اينجا که اونجا نيست که تعارف کني. اينجا فرق مي‌کنه. نديدي چطوري نگاه مي‌کرد؟!

- هميشه گفته‌ام: حرف اين دختر بسيجي مسيجي‌ها رو که اصلا نزن! حالم از همشون به هم مي‌خوره. صد رحمت به اون مانتويي ها... دختر يا بايد چادر سرش نکنه، يا اگه چادر سرش کرد آدم وار سرش کنه. يعني چي که چادر را بندازه رو دوشش يا يه دستش با نصف بدنش از چادر بيرون باشه يا اينکه سه ثانيه يه بار به بهانهء مرتب کردن چادرش تو دلشو باز کنه؟ اصلا همون بهتر که سرش نکنه. اين‌ها اصلا بي احتراميه به چادره...

- ببين حاج آقا! اگه تو و اون حج رضا بخواهيد به اين رفتارهاتون ادامه بديد ديگه اثري از من و دار و دسته‌ام تو مجتمع نمي‌بينيدها! حالا ببين کي گفتم... اونوقت ديگه فايده نداره که بياي و ...

- ديدي ابولي باز چطور چراغ عقلشو خاموش کرد و گاراژ دهانشو باز کرد؟ همين حرفاست که آدم را ناراحت مي‌کنه ديگه. حالا باز شما بگيد تو هيچي نگو... آخه هرچي هم هيچي نگم که پر رو تر ميشه...

- وسط کوچه ايستادم تا هميشه يادت بمونه. اما وقتي اينجوري از اون يارو يادمي‌کني خوب آدم همين فکرها به سرش مي‌زنه ديگه. اصلا کله باباي اون بي شعور...

- وقتي علامت تعجب مي‌ذارم يعني حرفم علاوه بر تعجب، بار معنايي طنز هم داره!!! تازه همون علامت تعجبه کار :D را هم انجام مي‌ده!

- چقدر بده آدم تو يه جمعي نشسته باشه و ناراحت هم باشه اما مجبور باشه مرتب لبخند‌هاي تصنّعي تحويل ملت بده که مبادا کسي بويي ببره اون ناراحته!

- ميام تو خونه. از شدت ناراحتي دارم منفجر ميشم. اما مجبورم با صداي بلند شعر بخونم که مبادا کسي بفهمه! بااين وجود مامان مياد کنارم ميشينه و ميگه: تو چته؟!

- حقّ ترکيه بود. حالم به هم مي‌خوره از آلمان. بيشتر از آلمان، حالم به هم مي‌خوره از بالاک!

- ميگم بيا عوضش کن، ميگه نه نمي‌خواد! آخرش يکي ديگه بايد بياد اول يه طعنه به من بزنه بعد هم به اون بگه بيا عوضش کن. اين وسط فقط آبروي منه که ميره. در حقيقت اين منم که ضايع ميشم!

- ميگم بيا چاي بخور، ميگه نه نمي‌خوام! آخرش يکي ديگه بايد بياد اول يه طعنه به من بزنه بعد هم به اون بگه بيا چاي بخور. اين وسط فقط آبروي منه که ميره. در حقيقت اين منم که ضايع ميشم!

- اگه اونا مي‌دونستند وقتي که از ماشين پياده ميشدند، من داشتم چه فشاري را تحمل مي‌کردم، اينجور بهم طعنه نميزدند!

- سخنراني آقا را ديدي تو جمع کارکنان قوه قضائيه؟ جا داشت آدم بشينه اشک بريزه...يه جاش ديدي آقا چي گفت؟ گفت اون نامهء من مال سال 80 بود اما هنوز هم اگر بنا باشه توصيه اي به قوه قضاييه داشته باشيم مفاد همون نامه است!!! اين يعني چي؟ (مي ترسم يه چيز بار اين قوه قضاييه کنم فردا به اتهام براندازي بگيرن چوب نيمه سوخته تو جريانمون کنند... پس هيس...)

- بابات داشت فوتبال مي‌ديد؟ هان؟؟؟ آخه ديگه چي بگم من؟

- صادق مي‌گفت با بابام رفتيم خونه برادر وزير ... گفت آقا صادق اگه يه ليسانس پيزوري داشتي دستت را يه جايي بند مي‌کردم که تا هفت نسلت بخورند و بخوابند! (باز هم من هيس...)

- ناراحت ميشه و طبق معمول نمي‌تونه ناراحتيشو پنهان کنه. اما اين بار ديگه صبر نمي‌کنه تا ناراحتيش فروکش کنه و بعد بشينند در مورد قضيه حرف بزنند تا حل بشه و بعد هم در عرض دو دقيقه همه چيز را فراموش کنه. اين بار بر عکس هميشه هيچي نميگه و راهشو ميگيره و ميره. اين کارو ميکنه شايد چون ميبينه زيادي داره کوتاه مياد. اين کارو ميکنه شايد چون قبلا اشتباه مي‌کرده که موضوع را کش نمي‌داده‌. اين کارو مي‌کنه چون واقعا تحمل اين همه فشار عصبي را نداره. (بالاخره هر کسي آستانهء تحملي داره. اگه از اون آستانه رد کنه شايدديگه مهار کردني نباشه...)

- نمي‌دوني وقتي مياي اينجا ميشيني من صفحه را مي‌بندم و ديگه چيزي نمي‌نويسم؟! پس خواهشا اينقدر نشين اينجا و بگو پاشو پاشو پاشو فردا امتحان داري. من اعصاب ندارم. تا هم ننويسم آروم نمي‌شم. پس خواهشا پاشو برو راحتم بزار.

چند کلمه خودماني:

من خيلي خرم! ميشم مصداق همين شعر صائب. بعضي وقت‌ها رو حساب رفاقت به دوستان تذکر مي‌دم، اما نتيجه عکس ميده چون هم طرف بدش مياد هم سريع به فکر تلافي کردن بر مياد. يعني به جاي اينکه يه کم فکر کنه و ببينه آيا اين انتقاد درست بوده يا نه، سريع مي‌خواد يه جوري پاسخ بده...

در خلوت خيال:

به حرف هيچ کس انگشت اعتراض منه ... که مستفيد شوداز تو و عدو گردد

«صائب»

احمقانه!

برگ بيد — Sat, 21 Jun 2008 15:07:00 GMT

- نمي‌دونم چه مرگم شده؟! اصلا حسّ و حال درس خوندن ندارم. يک هفته است که بيکارم و در عوض اين هفته هر روز پشت سر هم امحان دارم، اما دريغ از يه کلمه درس! احمقانه‌تر اين که وقتي بار درس‌هايم بيشتر روي مغزم سنگيني مي‌کنه، بيشتر هواي «اينترنت» به سرم مي‌زنه!

- ميگه: تو باهوشي! «يه دور که بخوني حلّه!» ميگم: «اون مال قديما بود. حالا ديگه...»

- خيلي جالب بود! همه ي فضاي اتاق را بخار گرفته بود. اونم خوابش گرفته بود. به زور پلك‏هاشو باز نگه داشته بود...

- گفتم يه خواستگار براش جور کن اما نگفتم ديگه بردار يکيو بيار که اينجوري...! تو اينا رو نميشناسي؟ نمي‌دوني اينا ظرفيتشو ندارند؟! يادت نيست يک ماه پيش چيکارمون کردند؟ (البته با اين وجود من که خوشحال ميشم اگه بشه. خدا رو چه ديدي؟ شايد به واسطهء اين کار خير اسباب خيريت واسه ما هم جور شد...خدا مبارک کنه...)

- فعلا عشقشون رفته تو قالي! (من هميشه گفته‌ام يا تا آخرش ياهيچي!)

- موبايل مي خواد! قهر کرده! تهديد کرده! مي دونم که آخرش هم حرف خودشو به کرسي ميشونه! اما وقتي مقايسه مي کنم با چند سال پيش مي بينم چقدر ... (ولش کن. من که يادم نميره، پس واسه چي بنويسمش؟)

- من فقط مي‌گم بايد از صبح سفت و محکم مي‌گفتند تو هم بايد بياي. يعني چه که نيم ساعت قبل از رفتنشون گوشي رابرداشتند و زنگ زدند که اگه تو نياي ما هم نمي‌ريم؟!

- دو سه شبه خواب در و پنجره مي‌بينم!

- کولر اتاق درست شد! مهم‌ترين نتيجه‌اي که براي من داشت اين بود که بفهمم: «درس‌هايي که در مدرسه و دانشگاه مي‌خوانيم هيچ وقت به دردمان نخواهد خورد، چون به راحتي آن‌ها را فراموش مي‌کنيم!»

- اين علمي که در شعر و ادبيات ما اينقدر بهش سفارش شده اين علم مسخرهء دانشگاهي امروز نيست‌ها! اون فرق فوکوله...

- گفتند آموزش و پرورش! آموزشو گرفتند پرورش از دستشون در رفت! (حداقل کاش همون آموزشش هم کامل و درست و حسابي بود)

- در مسخره بودن علمي که تو دانشگاه به ما ياد مي‌دهند همين بس که رفته‌ايم کار آموزي، مهندسش ميگه اين روش‌هايي که به شما ياد مي‌دهند قديميه و طولاني، تا ميايم اونا رو انجام بديم که محصول از بين رفته! ما از روش‌هاي آپديت و کوتاه استفاده مي‌کنيم! (تازه روش‌هاي دستگاهي که ديگه بگير و برو!)

- همين امروز شبکه خبر يه دستگاه نشون ميداد که خارجکي‌ها براي فراورده‌هاي گوشتيشون اختراع کرده بودند! مي‌گرفتي روي محصول، خود دستگاه بر مي‌داشت سلو‌هاي سطح محصول را با نيتروژن منفجر مي‌کرد و در عرض سه ثانيه مي‌گفت فاسده يا تقلب شده يا نه! اونوقت بيا ببين تو کارخونه‌هاي سوسيس کالباس ما چه خبره؟!

- هيچ وقت يادم نمي‌ره آقاي لطفي معلم علوم دورهء راهنمايي، همون که خيلي بهش ارادت داشتم،همون که هميشه ازش 20 مي‌گرفتم، همون که هميشه مي‌گفت: برگ بيد تو رييس جمهور مي‌شي!!! همون که مي‌گفت: يه روز مياد که تو اين مملکت مي‌گن بايد براي استفاده از نور خورشيد هم پول بديد! همون که آخرش مريض شد و خبر ندارم مرد يا هنوز داره تو بيماري و فقر و فلاکت دست و پا مي‌زنه چي مي‌گفت! هميشه مي‌گفت: «درس خوندن‌هاي شما مثل استفراغ کردنامي‌مونه! مي‌خونيد و مي‌خونيد بعد يهو مياييد همشو استفراغ مي‌کنيد روي برگه امتحاني و ميريد. بعدش هم هيچيش تو ذهنتون باقي نمي‌مونه! درست مثل آدمي که مي‌خوره و مي‌خوره بعد يهو همشو استفراغ مي‌کنه تو چاه دستشويي!»

- متضاد علم ميشه جهالت يا حماقت؟!

چند کلمه خودماني:

آفت دانش به کار نبستن آن و آفت کار دلبستگي نداشتن به آن است. «حضرت علي عليه‌السلام»

پ.ن: در حال حاضر که جامعهء ما به هر دو آفت مبتلاست...

در خلوت خيال:

علم چندان که بيشتر خواني ... چون عمل در تو نيست ناداني
نه محقق بود نه دانشمند ... چار پايي بر او کتابي چند!